AlL AbouT My SouL

Part_1...... 

ชียา…!! 

กรูไม่ได้เป็นทอมนะเฟ้ย...ไม่ต้องมองแบบนั้นได้ไหม...สายตาพวกเมิงนี่น่าจับทุ่มชะมัดเลย ใครก็ได้เอาไอ้บ้าพวกนี่ไปไกลๆกรูที...แมร่งกรูไม่ได้เป็นสัตว์สงวนนะ จ้องกันอยู่ได้!!  

“เฮ้ย...ไอน้ำ เป็นเชียอะไรของเมิง...เดินทำหน้าเป็นตูดลิงมาเลยนะโว้ย” 

คำทักของไอเพื่อนสนิทกรูก็น่าจับไปชำแหละซะเหลือเกิน...ดีนะที่กรูเลือกเรียนสาขาศิลปกรรม ถ้ากรูเรียนแพทย์หรือจิตวิทยา...พวกเมิงโดนฆ่าหั่นศพแน่ๆ 

“ถ้าปากของเมิงสรรหาคำที่เจริญกว่านี้ไม่ได้...กรูว่าเมิงเก็บปากไปกินน้ำพริกหนุ่มแม่ลำไยต่อไปเหอะนะ...ไอเวง” <<กรูว่าปากเมิงก็กรรไกรไม่แพ้เพื่อนเมิงเลยนะ-ไอกิฟ>> 

“โห...ไรฟร่ะ?? แค่นี้ทำเป็นซีเรียสเลย...เกิดไรขึ้นกะเมิงกันแน่ฟร่ะ...เล่ามาดิ๊” 

“ก็จะอะไรซะอีกหล่ะ...น้องแฟน...ดาวคณะนิเทศฯมันมาสารภาพรักกะไอน้ำอ่ะดิ...มันคิดว่าไอนี่เป็นทอม...แล้วแมร่งพวกเมิงรู้ไรป่ะ??...น้องเค้าสารภาพกลางแคนทีนเลยนะเฟ้ย...ไอน้ำเลยได้ดังก็งานนี้แหละ” 

ขอบใจมากเลยไอเพื่อนเวง...เล่าซะเก็บรายละเอียดขนาดนี้...กรูว่าเมิงไปเขียนรายงานส่งไอคุณสินีนาถให้มันเอาลงนิตยสารมหาวิทยาลัยคอลัมน์ Gossip ฉบับหน้าดีกว่าไหม?? 

แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี...กรูแค่เรียนศิลปกรรม...มีเพื่อนในคณะเป็นลูกครึ่ง Monkey and Dog เพศผู้จำนวนหลายสิบชีวิต...แต่งตัวเสื้อยืดกางเกงยีนส์...ผมซอยสั้น...สะพายกระเป๋าเป้...แล้วก็แขวนกล้อง Nikon F5 แค่เนี่ย...มันเหมือนทอมตรงไหนฟร่ะ??  

กรูมีรสนิยมชอบผู้ชายอยู่นะเฟ้ย...กรูชอบพี่เวย์ไทเทเนียม...พวกเมิงรู้จักป๊ะ??((ไม่รู้จักแมร่งโคตรจะเชยเลยว่ะ)) 

“แล้วไงฟร่ะไอน้ำ...เมิงตอบตกลงน้องแฟนเลยไหม??”

“แมร่งอิจฉาว่ะ...กรูปิ๊งน้องเค้ามาตั้งแต่ตอนประกวดแล้วเนี่ย”

“น่าสงสารน้องแฟนฉิบ...ไม่น่าหลงเงาอสูรอย่างไอน้ำเลย”

และสารพัดคำสรรเสริญจากปากเพื่อนของกรู...นี่พวกมันติดจะรักกรูกันบ้างไหมเนี่ย?? 

“นี่...พวกเมิงรักกรูบ้างป่ะ??...หรือจะเลิกคบกันวินาทีนี้เลยมั้ย??”

ในที่สุดกรูก็หลุดอาการสงบจนได้...เหลือจะเก็บไว้แล้ว...หน้าของกรูตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ได้ทันทีว่ากรูโกรธจริง...โกรธจริงๆนะเฟ้ย...ไม่เล่นด้วยงานนี้...กรูปรี๊ดทุกทีเวลามีคนมาสารภาพรัก...แมร่ง...พิจารณาเพศกรูสักนิดแล้วกลับไปเอาตีนก่ายหน้าผากดูซักสองสามวัน...พวกเมิงอาจจะคิดได้ว่ากรูก็เพศเดียวกะพวกเมิงนะเฟ้ย...!! 

ถ้าเป็นผู้ชายมาสารภาพรักกรูจะไม่ว่าซักคำ...แมร่งยังไม่เคยโดนหนุ่มแซว...ให้ชักดิ้นตายเลยก็ได้...กรูไม่มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามเลยหรือไงฟร่ะเนี่ย?? 

“แกก็อารมณ์เสียไปได้...รู้อยู่ว่าไอพวกนี้มันยั่ว...ทำเป็นไม่รู้จักนิสัยพวกมัน...เพิ่งรู้จักกันเมื่อวานรึไง??” 

น้ำดับไฟกรูมาแล้วเว้ย...มาเมื่อไหร่กรูแทบจะแข็งจนทำอะไรไม่ถูก...กรูเปล่าคิดอะไรเกินเลยกะเมิงนะ...แต่ช่วยเอามือออกไปจากไหล่กรูที...หรือไม่เมิงก็วางมือของเมิงไว้ที่ไหล่ของกรูด้านเดียวกะที่เมิงยืนได้ไหม...ข้ามฟากแบบนี้กรูใจคอไม่ดี 

“พวกเมิงก็ไปแกล้งไอน้ำมันอยู่ได้...ผู้หญิงอย่างไอน้ำมันต้องใช้ใจดูเฟ้ยถึงจะเห็นความงาม...ที่ซ่อนอยู่ข้างใน...Deep inside อ่ะเข้าใจป่ะ??....แต่แบบว่าระดับของไอน้ำมัน deepest ไง...มองเท่าไหร่เลยมองไม่เห็นซักที”

“ไอบาส...!!” กรูว่าน้ำดับไฟของกรูตอนนี้ชักจะเปลี่ยนสายพันธุ์เป็นน้ำมันก๊าซซะแล้ว 

“อะไร??” แมร่งยังทำหน้าไม่รู้ชะตากรรมอีกนะ...

“เมิงเอามือออกจากไหล่กรูเดี๋ยวนี้เลยก่อนที่กรูจะหมดความอดทน”

“โอ๊ะ...โทษทีละกัน...อ๊ะ...กรูซื้อมาฝาก เห็นเมิงเดินออกแคนทีนมายังไม่ได้กินไรเลย” นี่กรูจะซาบซึ้งหรือจะฆ่ามันดีนะ...ดันกอดคอกรูโดยที่ถือถุงลูกชิ้นทอดร้อนๆไว้ในมือ...มันก็จูบกะต้นแขนขาวๆของกรูจนแดงปื้นขึ้นมาเลยอ่ะดิ...กรรม!! 

“ว่าแต่แล้วเรื่องเป็นไงต่อฟร่ะไอน้ำ...เมิงจัดการกะน้องแฟนยังไงอ่ะ??” ไอคุณอดิศรมันยังไม่จบครับพี่น้อง...มันจะเอาให้ได้เลยใช่ไหมพาดหัวข่าววันพรุ่งนี้...มันจะไม่ยอมตกข่าวใช่ไหม?? 

“กรูว่าพวกเมิงเอาพื้นที่ในสมองอันน้อยนิดของพวกเมิงมาคิดหัวข้องานดีกว่าไหม...หรือจะรอให้เจ้าพ่อบาทาบินประทับร่างกรูแล้วลอยไปเจิมที่หน้าผากให้พวกเมิงก่อนพวกเมิงถึงจะหยุด...ห๊า??” 

ไม่ได้อยากอารมณ์เสียหรอกนะ...ไม่ได้อยากโกรธเลยจริงๆ... กรูอยากจะเงียบแล้วนะ...พวกเมิงจะจุดพลุให้มันแตกซ้ำสองทำซากอะไรไม่ทราบครับ?? 

“เออ...จบก็ได้” น้ำเสียงเต็มใจเหลือเกินนะไอวัชระ… 

“จารย์ปกรณ์บอกว่า concept งานต่อไปเน้น แปลก...แตกต่าง...แต่ลงตัว” จบคำของไอบาส...สมาชิก Pak Hma Team ก็ผูกโบว์บนใบหน้าของใครของมันทันที... 

“ยังไงฟร่ะ...แปลก แตกต่าง แต่ลงตัว”ไอเอถามขึ้นมา...รู้สึกว่าโบว์ของไอนี่จะผูกแน่นกว่าคนอื่นนะเนี่ย...เมิงไม่เคยคิดที่จะตีความหัวข้องานได้เองเลยใช่มั้ย??...ตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่...กรูว่าเมิงจะอาศัยคนอื่นตลอดเลยนะ... ไม่ต้องตอบ...กรูแค่คิดในใจ...แล้วกรูก็รู้คำตอบของเมิงดี!! 

“แล้วนี่งานเดี่ยวหรือกลุ่ม”คำถามของไอหนึ่งเรียกความสนใจจากไอบ้าพวกนี้ไว้ได้หมด...ในใจแมร่งภาวนาขอเป็นงานกลุ่ม...จะกลุ่มกี่คนก็ช่าง...ขอแค่ไม่ต้องทำคนเดียวไอพวกนี้ก็ปลื้มแล้วหล่ะ...หรือทางที่ดีขอกลุ่มสามสิบแปดคนเลยยิ่งดีใหญ่ <<นั่นมันจำนวนคนในห้องเมิงเลยนะนั่น-ไอกิฟ>> 

“ลิโพ”

“อะไรของเมิงฟร่ะไอบาส...ลิโพเนี่ย?”แล้วไอคุณอนาวิลก็ทำท่าสิ้นคิดแบบที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ใช้โพสท่าถ่ายรูปขึ้นมาแทนคำตอบ...สายตาหลายคู่จ้องมองที่เป้าหมาย แต่ทำไมเป้าหมายพวกเมิงมันมุ่งตรงทางกรูยังงั้นฟร่ะ?? 

“เสียใจ...คนนี้กรูจอง...ลงชื่อไว้แล้วด้วย”

มันกอดคอกรูอีกแล้ว...หยุดเลยนะเฟ้ย...ไอหล่อหน้าตาดี...อย่าทำแบบนี้...เดี๋ยวกรูได้เล่นบทเพื่อนสนิทกะเมิงกันพอดี...ยิ่งใจคอไม่ดีอยู่แต่...คำพูดเมิงนี่ส่อให้กรูคิดมากเลยนะเนี่ย...แม้จะเป็นแค่การร่วมงาน...แต่เมิงรู้ไหมว่ากรูอยากร่วมทางเดินกะเมิงไปตลอด... 

จ๊ากกก....ให้ตายเหอะไอน้ำ...เมิงคิดบ้าอะไรของเมิงกันฟร่ะ...ไอนี่มันเพื่อนเมิงนะเฟ้ย...เมิงไม่ใช่ดากานดา...แล้วไอบาสก็ไม่ใช่ไอไข่ย้อยด้วย...แม้ว่ามันจะหล่อพอๆกะพี่ซันนี่ก็ตามที...แต่กรูว่ากรูสวยกว่าพี่นุ่นนิดหนึ่งนะเนี่ย!! <<เมิงจะคิดให้กรูโดนลิขสิทธิ์หรือไงฟร่ะ-ไอกิฟ>> 

“โห...เล่นงี้เลยหรอไอบาส...มิน่าเมิงอาสาไปรับงานมาเอง...ที่แท้แมร่งเล่นตัดหน้ากันเฉยเลย...ไอน้ำนี่สมบัติคณะฯนะเฟ้ย...ยิ่งหายากอยู่...”

“หาไรยากว่ะไอเต้??”

“ก็หาความเป็นกุลสตรีไงเล่า...!!” 

ฮิ้ววววววววๆๆๆๆ....

ก๊ากกกกกกๆๆๆๆ....

วู้วววววววๆๆๆๆ....

โครมมมมมมมมมมมมมมมม....!! 

สามเสียงแรกเป็นเสียงเพื่อนรักของกรูเอง...แต่เสียงสุดท้ายไม่ต้องให้สาธยายได้ไหมว่ากรูล้มโต๊ะ คิดภาพตามนะ...โต๊ะไม้สมัยเรียนมัธยมในโรงเรียนตามชนบทเป็นยังไงก็เป็นยังงั้นแหละ...((แล้วเมิงจะบอกทำเพื่อ??))...ตอนนี้มันวางกลับหัวขาชี้โด่ขึ้นมาบอกระดับความไม่พอใจของกรูได้เป็นอย่างดี แมร่งคนกำลังอารมณ์บูดจากเรื่องโดนผู้หญิงสารภาพรัก...ยังมาจุดชนวนให้กรูได้โมโหอีกหนึ่งดอก...ถ้าวันนี้กรูไม่จุดไฟเผาตึกคณะฯนี่พวกมันจะไม่หยุดกันเลยใช่ไหม?? 

“เฮ้ย...เป็นไรมากป่ะไอน้ำ...ทุกทีเมิงไม่เป็นขนาดนี้นี่น่า??”ถามเหมือนห่วงใยเลยนะไอทิว...แต่สีหน้ากะน้ำเสียงเมิงนี่บ่งบอกถึงความสะใจได้ลึกซึ้งมาก 

“เปล่า...กรูว่าขึ้นเรียนเหอะว่ะ...แมร่งวันนี้เรียนร่วมกะพวกเอกท่องเที่ยวด้วยนะเฟ้ย...ไปช้าระวังแมร่งโดนแย่งที่นั่งเจ๋งๆไปไม่รู้ด้วย!!” 

ไม่ต้องให้บอกได้ไหมว่าไอพวกเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของกรูมันใส่เกียร์หมาดึงเอาจิตวิญญาณความเป็นนักวิ่งลมกรดแข่งกันไปที่ตึกหกเหลี่ยมด้วยความเร็วแสงขนาดไหน...เห็นแล้วกรูก็อนาถใจกะพวกมันไม่ได้...ระดับดาวมหาวิทยาลัยขนาดนั้นไม่มองเด็กศิลปกรรมอย่างพวกมันอยู่แล้ว...ยกเว้นไว้คนหนึ่ง...เอ้ย...สองคน 

“ไปเหอะไอน้ำ...เดี๋ยวแมร่งเกิดสงครามย่อยในห้องจะห้ามทัพไม่ทัน"

TBC ~๐~