AlL AbouT My SouL

Part_2___*___ 

ไอคุณอนาวิล...ขวัญใจสาวๆหลายคณะ...เพื่อนสนิทที่กรูเกือบจะคิดไม่ซื่อด้วยหลายต่อหลายครั้ง...

ก็มันเล่นมาส่งสายตาอย่างงี้ ^o^ กอดคออย่างงั้น...

แถมยังคอยเป็นห่วงเป็นใยช่วยเหลือจนกรูแอบคิดเกินเลยไปบ่อยๆ แต่ก็นะ...ระหว่างกรูกะมันก็คงเป็นได้แค่เพื่อน...กรูต้องทรมานจากการได้อยู่ใกล้มันแค่ไหนมันรู้บ้างไหม??...ก็ไม่เคยรู้...((ถามเพื่อ??))..แต่กรูยอมทรมานดีกว่าต้องเจ็บที่ไม่สามารถเข้าใกล้มันได้...กรูเลือกแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ดีกว่า... 

กรูกะไอบาสเดินกอดคอกันมาจนใกล้จะถึงห้องเรียนก็มีเสียงของใครคนหนึ่งร้องเรียกคนที่เดินกอดคอกรูไว้...พอหันไปก็เจอกับบุคคลที่กรูไม่อยากเจอมากที่สุด 

“อ้าว!! แพท...เพิ่งมาเหรอคับ...นึกว่าเข้าห้องเรียนไปแล้วซะอีก”

ทีกะผู้หญิงนี่เมิงเล่นพูดซะเพราะเลยนะไอเลว...ทีกะกรูนี่หลวมตลอด((ก็ไม่เคยคับไง-สำหรับคนที่ตามไม่ทัน)) 

“แพทออกไปซื้อน้ำมาหน่ะ...จองที่ไว้ให้บาสแล้ว...ของน้ำด้วยนะ” ท้ายประโยคนางฟ้าของไอบาสหันมายิ้มให้กรูอย่างเป็นมิตร...กรูก็รู้ว่าคุณเธออยากเป็นมิตรกะกรูขนาดไหน...แต่ขอได้ไหม...กรูชอบผู้ชายจริงๆนะ 

“บาสนั่งคู่กะแพทนะ...ส่วนของน้ำนั่งคู่ดรีมตรงนี้แล้วกัน...ฝากน้ำด้วยนะดรีม” 

กรูว่าแล้ว...!! 

ไม่อยากจะบอกว่ากรูเสน่ห์แรงกะเพศเดียวกันขนาดไหน...ดวงนารีอุปถัมภ์อ่ะนะ...เจ้าของชื่อชวนฝันคนนี้ก็ติดลิสต์รายชื่อคนที่มาสารภาพรักกะกรูอีกคนหนึ่ง...ไม่ต้องบอกเลยว่าตอนนี้หน้าของคุณเธอเปลี่ยนสีเป็นออกชมพูระเรื่อยังกะจิ้งจกเปลี่ยนสีได้ยังไงยังงั้น 

ในที่สุดกรูก็จำใจนั่งกับเจ้าหล่อนอย่างเลี่ยงไม่ได้...ก็มันไม่มีที่เหลือแล้วนี่หน่า...เมื่อมองไปรอบๆก็เหลือที่นั่งอีกไม่กี่ที่...แต่ละที่นี่ไม่น่าหย่อนก้นลงไปเลยสักนิด 

เอาว่ะ...แค่สองชั่วโมงเอง...หวังว่ากรูคงไม่โดนแทะเล็มทางสายตาไปมากกว่านี้หรอกนะ... 

“น้ำทานข้าวรึยัง?? ดรีมซื้อขนมมาด้วยนะ หิวไหม??”

“เออะ...ไม่อ่ะ เพิ่งกินลูกชิ้นทอดมาเอง ดรีมกินเหอะ”

“งานนิทรรศการคราวก่อนดรีมไปดูภาพถ่ายของน้ำมาด้วยนะ...แต่เสียดายที่ดรีมดูไม่ค่อยรู้เรื่อง...เอาไว้น้ำอธิบายไห้ดรีมฟังได้ไหม??”

“อือ...”

“จริงๆนะ..??” 

ไม่ต้องดีใจขนาดนั้นก็ได้...แค่บอกว่าจะอธิบายให้...ไม่ได้ตอบตกลงเป็นแฟนด้วย...เก็บอาการหน่อยสิแม่คู๊ณ...ทำอะไรประเจิดประเจ้อ...มาจับมือถือแขนแบบนี้แม่ไม่ปลื้มนะจะบอกให้...นี่ถ้าอยู่กันสองต่อสองกรูไม่โดนกระโดดกอดไปแล้วหรอเนี่ย?? 

ระหว่างที่ผู้ช่วยศาสตราจารย์เปรมกำลังอธิบายเนื้อหารายวิชานิเวศวิทยาอยู่นั้น...กรูรู้สึกว่าชีวิตความเป็นนักศึกษาของกรูถูกรุกล้ำ...ความเป็นเอกราชของกรูเริ่มถูกคุกคาม...อิสระในการเคลื่อนไหวร่างกายของกรูถูกจำกัดพื้นที่ลง แม่เจ้าประคุณเล่นนั่งเรียนไปแต่หัวดันมาซบกะไหล่ของกรูยังกะคู่รักที่นั่งพลอดรักกันริมฝั่งแม่น้ำปิง...ให้มันได้อย่างนี้สิ...กรูไม่ใช่ทอมแฟนเมิงนะเฟ้ย!! 

“นี่...ทำไรอ่ะ??”

“ดรีมปวดหัวหน่ะ...ขอดรีมซบหน่อยนะ...อ๊า...รู้สึกดีจัง” 

เมิงรู้สึกดีแต่กรูจะแย่เอาหน่ะสิ...พ่อจ๋าแม่จ๋า...ช่วยลูกด้วย...ไม่งั้นพ่อกะแม่ได้เสียเงินค่าสินสอดไปขอสะใภ้ไม่รู้ด้วยนะ 

“กมลรัตน์ พันนิสา พวกเธอคิดว่ากำลังนั่งเล่นริมคูเมืองตอนเที่ยงคืนกันรึไง??”จบประโยคผู้ช่วยศาสตราจารย์เปรม...สายตาหลายคู่จ้องมองมาที่เจ้าของชื่อทั้งสองทันที...กมลรัตน์เป็นชื่อของผู้หญิงที่นั่งข้างๆกรูเอง...และแน่นอนว่า พันนิสา นั่นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก... 

“เฮ้ย...ก้าวหน้าเกินไปแล้วนะเฟ้ยไอน้ำ...ไว้หน้าผู้ชายแบบพวกกรูมั่งดิฟร่ะ”

ไอเอแมร่งตะโกนข้ามฝากมาจากที่นั่งด้านบนของกรูขึ้นไปอีกสามแถว...และมันก็ส่งเสียงได้ดังพอที่จะทำให้ทุกคนรู้ว่า พันนิสาก็คือกรูเอง 

แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปโผล่เอาสมัยพ่อขุนราม...กรูจะขุดคำศัพท์สมัยนั้นมาด่าพวกมันให้เจ็บแสบกันไปทีละคน 

“ขอโทษค่ะอาจารย์...” ทำเสียงสำนึกผิดจังเลยนะ...แต่กรูรู้ว่าเมิงไม่ได้สำนึกเลยสักนิด...แมร่งทำกรูซวยไปด้วยเลย...คะแนนยิ่งเลวร้ายเกินกว่าจะผ่าน D-dog ไปได้ง่ายๆอยู่ด้วย 

ยังจะมาทำตาหวานใส่กรูอีกนะ...บอกได้เลยว่ากรูไม่พิศวาสเมิงแม้แต่น้อยเลย...แล้วนี่อีกกี่นาทีที่กรูจะหลุดพ้นจากยัยคนนี้เนี่ย...เครียดเฟ้ย!! 

แกร๊กกกกก...แกร๊กกกกก... 

“ไม่ได้สระผมเหรอน้ำ...เกาหัวทำไม...O.O…หรือว่าน้ำเป็นเหา??” 

TT__TT ช่างกล้าคิดนะเนี่ย!! 

“เปล่าอ่ะ...เราปวดหัวนิดหน่อย...สนใจเรียนต่อไปเหอะ” 

“เอาหล่ะ...วันนี้พอแค่นี้ก่อน...หวังว่าพวกเธอจะกลับไปทบทวนแล้วอาทิตย์หน้า...เตรียมตัวนำเสนองาน...อย่าให้มีข้อบกพร่อง” จบคำสุดท้ายของผู้ช่วยศาสตราจารย์เปรม...เสียงโห่ของบรรดาเพื่อนรักของกรูก็พร้อมใจกันดังขึ้นมาราวกับเปิดเครื่องเสียงสิบกว่าเครื่องพร้อมๆกัน 

หลังจากเก็บของเสร็จกรูก็เตรียมตัวไปรวมกลุ่มกับพวกเอ็มดี...ไม่ใช่ Managing director หรอกนะ...แต่มันคือ Monkey and Dog นั่นแหละ...วันนี้พวกกรูนัดหมายกันว่าจะไปดูงานภาพเขียนลายเส้นที่หอศิลป์...งานนี้ภาพเขียนของไอคุณอดิศรได้ร่วมจัดแสดงด้วย...ก็เลยกะว่าจะไปเลี้ยงฉลองกันหลังจากนั้นเสียหน่อย 

“เลิกเรียนแล้วบาสกับน้ำจะไปไหนกันต่อ...ไปดูหนังกับแพทไหม...แพทโทรจองตั๋วเรียบร้อยแล้วนะ” 

โอ้โห...ไม่ต้องถามความสมัครใจก็ได้แล้วหล่ะแม่คุณ...เล่นโทรจองเรียบร้อยแล้วซะขนาดนี้ อย่านะเฟ้ยไอบาส...ถ้าเมิงตอบตกลง...เมิงกะกรูขาดกัน...มองตากรูเดี๋ยวนี้แล้วเมิงจะได้คำตอบ...กรูไม่ไปโว้ย...กรูจะไปก๊งเหล้ากะไอพวกน้านนนน!! 

เอ๊ย...รักษาภาพหน่อยไอน้ำ...กรูไม่ไปเพราะว่ากรูต้องรักษาสัญญาต่างหาก 

“อืมมม...สงสัยจะไม่ได้หรอกนะ...วันนี้พวกเรานัดกันไปกินเหล้าอ่ะ...สนใจไปด้วยกันไหมหล่ะ...เหล้าตองนะ...ไม่มีตังค์เปิดขวดเหล้านอกหรอก” 

เสียงสวรรค์จากไอเต้ช่วยชีวิตกรูได้อย่างงดงาม...แต่ดูเหมือนว่าคงจะตัดสะพานเสริมใยเหล็กโรยด้วยกลีบกุหลาบที่ทอดมาหาไอบาสไปอย่างน่าเสียดาย...ขอบใจนะโว้ยไอเต้ 

“ไปกะพวกนายเนี่ยนะ...ฉันไปเดินห้างตากแอร์ยังจะดีกว่า...ไปเถอะดรีม” 

พูดจบ...ยัยคุณแพทกะยัยคุณดรีมก็สะบัดก้นเดินจากไปทันที...แม้ว่าจะหลงเสน่ห์ของไอบาสกะของกรูมากมายเพียงใด...((ไม่เท่าไหร่เลยนะเมิง))...แต่ความเถื่อนบวกความเซอร์ของไอพวกเพื่อนรักของกรูก็ทำให้สุภาพสตรีผู้ดีของคุณหญิงแม่ทั้งสองเปิดตูดหนีหายไปอย่างไม่มีวันไหลย้อนกลับ...((คนหรือประจำเดือนฟร่ะ??)) 

“โห...กรูหล่ะอิจฉาพวกเมิงสองคนฉิบ...แมร่งมีแต่สาวๆมารุมตอม”

“เฮ้ยๆๆ...คนนะโว้ยไม่ใช่อุนจิ...รุมตอมบ้านพูโมนีมแกดิ”

“ไอน้ำ...แค่นี้เล่นบุพการีกรูเลยหรอฟร่ะ??...แต่ก็น่าเสียดายนะเฟ้ย...น้องดรีมนั่นอ่อยเมิงน่าดู...แมร่งไรฟร่ะ...นั่งซบไหล่กันไม่เกรงใจพวกกรูเลย...อิจฉานะเฟ้ยรู้ป่ะ??” 

มองหน้ากรูซักนิดแล้วเมิงจะเข้าใจว่ากรูไม่เปรมด้วยเลย...กรูไม่ได้มีรสนิยมชอบไม้ป่าเดียวกัน...คนที่กรูชอบนอกจากพี่เวย์ก็ไอบ้าที่ยืนกอดคอกรูเนี่ยแหละ 

“ไอบาส...!!”

“ไร?? O.O”

“เมิงจะอาศัยกรูเป็นหลักพิงอีกนานมั้ย??...หรือว่าจะรอกรูเหน็บกินไปก่อนแล้วเมิงถึงจะยืนเองได้เนี่ย...ห๊า??”

“แหม...ไอนี่...กรูรักเมิงหรอกถึงได้กอดคอเมิงแบบนี้...ทำเล่นตัวเป็นผู้หญิงไปได้” 

อ้าว...ไอนี่มันหมายความว่าไงฟร่ะ??มันมองกรูเป็นเพศเดียวกะมันรึไง...ถ้างั้นกรูอยากชอบเพศเดียวกันซะแล้วสิ จ๊ากกก...เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่ออีกแล้ว...อาการหนักซะแล้วสิกรู...ท่าจะเป็นเอามาก 

ไม่ได้...ไม่ได้...ขืนกรูคิดอะไรเกินเพื่อนไปมากกว่านี้คงได้เข้าขั้นวิกฤติแน่ๆ... 

“เฮ้ย...ไอเอไปเอารถมาแล้ว...รีบไปก่อนที่ยามจะเป่านกหวีดไล่เหอะ”

จากนั้นพวกกรูก็กระโดดขึ้นรถกันก่อนที่ยามประจำตึกหกเหลี่ยมจะมาเป่านกหวีดแจกใบแดงพวกกรูอีกเป็นรอบที่ล้านแปด ก็แบบว่าไอเอชอบจะจอดรถไม่ดูป้ายห้ามจอดตลอด...จนกลายเป็นลูกค้าประจำฝ่ายการเงินของเจ้าหน้าที่อาคารสถานที่ไปโดยปริยาย...แค่ยามเห็นกระจกรถก็รู้ได้เลยว่าเป็นรถของใคร...แล้วก็สามารถเขียนใบสั่งได้โดยไม่ต้องเดินไปดูป้ายทะเบียนอีกต่างหาก... 

นี่เป็นความสามารถของยามประจำมหาวิทยาลัย...ที่ตำรวจจราจรยังไม่สามารถกระทำได้...และเป็นความสามารถของไอเอที่ทำให้รถของมันได้รับการดูแลความปลอดภัยอย่างดีทุกครั้งเวลาที่เข้ามาจอดในมหาวิทยาลัยโดยที่มันไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาขโมยรถของมันไปได้เลย 

“เสร็จจากงานนิทรรศการแล้วกรูว่าไปนั่งร้านวานดีกว่า...เห็นไอพี่วานบอกว่าคืนนี้วงของพวกไอเป้เอกดนตรีจะขึ้นเล่นด้วยนะเฟ้ย...”

 

 

TBC......++